Niewątpliwie najgoręcej dyskutowanym tematem w ostatnich tygodniach jest stan naszego państwa. Dobrze, że ma to miejsce w okresie przedwyborczym, kiedy w sposób naturalny wzrasta zainteresowanie tematyką społeczną. Opublikowanie długo oczekiwanego raportu zespołu badającego przyczyny katastrofy smoleńskiej sprawiło, że uwaga opinii publicznej skupiła się na sytuacji w armii, a zwłaszcza na 36 pułku specjalnym, odpowiedzialnym za przewóz najważniejszych osób w państwie. Osobiś
Polityka gospodarcza Polski w warunkach globalizacji
Różnice między nową i starą ekonomią
Wielka Rewolucja Francuska zniosła przywiązanie chłopów do ziemi i uczyniła ich wolnymi. Na to czekali przedsiębiorcy w miastach. Mogli bowiem od tego czasu zatrudniać dowolną liczbę pracowników i stworzyć fabryki według swoich zdolności, możliwości finansowych oraz dostępnej na rynku techniki i technologii. Rewolucja Francuska przyczyniła się więc do burzliwego rozwoju kapitalizmu. Składowym elementem kapitalizmu były przedsiębiorstwa prywatne. One wymagały kapitału, siły roboczej, rynku zbytu. Kapitalizm przechodził różne fazy i stadia rozwoju. Pozostawał jednak aż do lat siedemdziesiątych XX wieku ustrojem, który w zasadzie podporządkowywał się państwom narodowym. Zdecydowana większość przedsiębiorstw, małych i średnich, miała charakter narodowo-państwowy, chociaż już od XVIII wieku istniały banki należące do obywateli różnych krajów. Innymi słowy, zdecydowana większość przedsiębiorstw należała, poza wyjątkami, do właścicieli o narodowości tworzącej państwo, na którego terenie znajdowało się przedsiębiorstwo. Tylko część przedsiębiorstw znajdujących się na terenie konkretnych państw należało do obywateli innych krajów. Stwarzało to warunki do utożsamiania interesów państwa jako politycznej władzy oraz właścicieli przedsiębiorstw. Nieliczne przypadki występowania przedsiębiorstw znajdujących się w konkretnych państwach, a należących do właścicieli innych narodowości oraz będących obywatelami innych krajów, nie komplikowały narodowego charakteru gospodarki poszczególnych krajów. Tak więc przez dziesiątki, a nawet setki lat, gospodarki poszczególnych krajów miały charakter narodowy.
W różnych krajach istniały różne warunki rozwoju gospodarczego. Ekonomia i ekonomiści zajmowali się analizą narodowych warunków rozwoju gospodarczego. Ustalali prawidłowości rozwoju gospodarek, które ograniczane były systemem praw poszczególnych państw oraz granicami politycznymi tych państw lub koalicji różnych państw. Również polityka gospodarcza miała charakter narodowy. Władze poszczególnych państw ustanawiały suwerenne reguły gry gospodarczej, tak więc ustalały wysokość podatków, cła, opłat za prawo do produkcji niektórych towarów (np. alkoholi, papierosów, zapałek, cukru itp.) Cała ekonomia Adama Smith’a o warunkach konkurencji doskonałej i „prawie niewidzialnej ręki” (1776) oraz ekonomia Dawida Ricardo (1817) o przesłankach znamionujących się malejącymi stopami zysku odnosiły się do gospodarek narodowych. Również John M. Keynes (1936 r.) pisząc wielkie dzieło o teorii zatrudnienia, procencie i pieniądzu odnosi teorie do gospodarki Wielkiej Brytanii, a przez to do gospodarek narodowych. Identycznie rozumiał i prezentował ekonomię współtwórca tej teorii Michał Kalecki. Narodowa ekonomia odniosła wielki sukces. Od okresu New Deal w latach trzydziestych aż do lat osiemdziesiątych XX wieku tworzyła podstawę kreacji skutecznej polityki gospodarczej w wielu krajach.