Niewątpliwie najgoręcej dyskutowanym tematem w ostatnich tygodniach jest stan naszego państwa. Dobrze, że ma to miejsce w okresie przedwyborczym, kiedy w sposób naturalny wzrasta zainteresowanie tematyką społeczną. Opublikowanie długo oczekiwanego raportu zespołu badającego przyczyny katastrofy smoleńskiej sprawiło, że uwaga opinii publicznej skupiła się na sytuacji w armii, a zwłaszcza na 36 pułku specjalnym, odpowiedzialnym za przewóz najważniejszych osób w państwie. Osobiś
Dzieci na Uralu
Od 9 lat wychodzi w Polsce miesięcznik w języku rosyjskim adresowany do czytelników mieszkających w Rosji „Nowaja Polsza”. Jego naczelnym redaktorem jest prof. Jerzy Pomianowski. Pismo stawia sobie za cel przełamywanie stereotypów w stosunkach polsko-rosyjskich, budowanie ich na fundamencie szacunku do prawdy historycznej i w płaszczyźnie dialogu. Z ostatniego, październikowego numeru miesięcznika postanowiliśmy przytoczyć omówienie rosyjskiego wydania książki Aleksandra Lewina „Dom na Uralu”, która w Polsce ukazała się w 1987 r.
Rok 1944. W ZSRR blisko 60 polskich Domów Dziecka. Ale pojawiły się one jeszcze w roku 1941. Teraz wiemy skąd w tak odległym rejonie było tak dużo polskich dzieci – sierot, że pojawiła się potrzeba stworzenia dla nich specjalnych Domów Dziecka. Z pośród prawie 1,5 mln Polaków deportowanych z ogarniętych wojną terenów Polski do odległych terenów ZSRR, 30% stanowiły właśnie dzieci. Deportowano ich z całymi rodzinami. Mnóstwo dzieci zginęło po drodze nie wytrzymując okropnych warunków w miejscach zesłania. Śmiertelność wśród dzieci i młodzieży była tak duża, że od roku 1942 z pozwolenia rządu sowieckiego rozpoczęła się ich ewakuacja z ZSRR. Dzieci wywożono do Indii, do Iranu z armią Andersa, później do brytyjskich kolonii w Afryce – do Ugandy, Tanzanii, Rodezji, Kenii, Palestyny, Egiptu, Meksyku, Nowej Zelandii (w Nowej Zelandii stworzono takie wspaniałe warunki, że po wojnie wszystkie zesłane tam dzieci zostały na zawsze).