Niewątpliwie najgoręcej dyskutowanym tematem w ostatnich tygodniach jest stan naszego państwa. Dobrze, że ma to miejsce w okresie przedwyborczym, kiedy w sposób naturalny wzrasta zainteresowanie tematyką społeczną. Opublikowanie długo oczekiwanego raportu zespołu badającego przyczyny katastrofy smoleńskiej sprawiło, że uwaga opinii publicznej skupiła się na sytuacji w armii, a zwłaszcza na 36 pułku specjalnym, odpowiedzialnym za przewóz najważniejszych osób w państwie. Osobiś
Pomoc chłopów i ludowców jeńcom radzieckim w latach 1941-1945
Lata II wojny światowej były wyjątkowym okresem w dziejach Polski. Klęska we wrześniu 1939 r., a w jej konsekwencji okupacja hitlerowska ziem polskich wywołały wiele zjawisk o nie spotykanym dotąd nasileniu. Po dwudziestu latach niepodległości życie polityczne kraju na okres 5 lat zostało zepchnięte do podziemia lub na emigrację. Walka narodu polskiego z okupantem odbywała się w warunkach ekstremalnych – wręcz totalnego zagrożenia biologicznego. Mimo drastycznych i skrajnych warunków okupacji polski ruch oporu zdołał zbudować dobrze wykształcone struktury organizacyjne Państwa Podziemnego – jego władze ustawodawcze, wykonawcze, podziemne armie, konspiracyjne sądy, tajną oświatę, prasę oraz aktywnie działające instytucje kulturalne. Żywa była też działalność konspiracyjna partii politycznych, a także organizacji młodzieżowych. Prowadzenie działalności konspiracyjnej na tak wielką skalę możliwe było dzięki niezwykłemu poczuciu patriotyzmu, odporności psychicznej, zaangażowaniu w walce, niepokorności oraz godności przejawianych przez szerokie masy społeczne narodu, w tym najliczniejsze w nim masy chłopskie.
Mieszkańcy polskiej wsi przez cały okres okupacji zachowali wysoką godność narodową i niezwykle silną wolę biologicznego przetrwania. Nigdy przedtem w dziejach chłopi polscy w walce o niepodległość nie wykazali tyle ofiarności, determinacji i poświęcenia, jak właśnie w okresie okupacji. Byli oni główną siłą i ostoją Polski Podziemnej. W szeregach polskiego ruchu oporu działało około jednego miliona ludzi. Z badań wynika, iż większość z nich stanowiła ludność chłopska. Ludność wiejska uczestniczyła w konspiracyjnej działalności wszystkich partii politycznych i organizacji wojskowych w okupowanym kraju.
Chłopi najliczniej włączali się w działalność konspiracyjną ruchu ludowego. Dzięki ich aktywności Stronnictwo Ludowe „Roch” stało się w okresie okupacji partią najbardziej masową ze wszystkich partii politycznych podziemia, a powołane i dowodzone przez chłopów Bataliony Chłopskie były drugą pod względem wielkości organizacją zbrojną Państwa Podziemnego. W szeregach politycznej i wojskowej organizacji ruchu ludowego walczyło i konspirowało w sumie ok. 250 tysięcy żołnierzy BCh i działaczy „Rocha”. Chwalebną walkę zbrojną BCh rozpoczęły 30 grudnia 1942 r. w bitwie pod Wojdą wspólnie z partyzantami radzieckimi z oddziału im. Szczorsa dowodzonym przez kpt. Wasyla Wołodina.
Konspiracyjny ruch ludowy był dominującym nurtem politycznym na wsi polskiej w latach okupacji. Jego miejsce i rola w konspiracji miały decydujący wpływ na rozmiary pomocy społecznej. Ludność wiejska i ludowcy, posiadając stosunkowo lepsze niż inne klasy i warstwy oparcie dla swej egzystencji materialnej, okazywali pomoc wysiedlonym, inteligencji polskiej, Żydom, jeńcom różnych narodowości, a zwłaszcza jeńcom radzieckim.