Niewątpliwie najgoręcej dyskutowanym tematem w ostatnich tygodniach jest stan naszego państwa. Dobrze, że ma to miejsce w okresie przedwyborczym, kiedy w sposób naturalny wzrasta zainteresowanie tematyką społeczną. Opublikowanie długo oczekiwanego raportu zespołu badającego przyczyny katastrofy smoleńskiej sprawiło, że uwaga opinii publicznej skupiła się na sytuacji w armii, a zwłaszcza na 36 pułku specjalnym, odpowiedzialnym za przewóz najważniejszych osób w państwie. Osobiś
W 20 rocznicę odrodzenia PSL w Wilanowie
Polskie Stronnictwo Ludowe jest historycznym symbolem oporu naszego narodu wobec komunistycznej przemocy. Przez niektórych historyków jest ono tak, jak i „Solidarność” kojarzone z „samoograniczającą się rewolucją”. Z kolei dla czołowego przedstawiciela opozycji demokratycznej Jana Lityńskiego PSL było modelem oporu. A to co najbardziej charakterystyczne było w naszej tuż powojennej historii, to fakt, że Polacy pod ludowym czyli chłopskim sztandarem PSL przeciwstawili się komunistom. Wcześniej zaś w 1920 r. chłopskim czynem odprawiono bolszewików spod Warszawy. W przeciwieństwie do Rosji, gdzie w rewolucji bolszewickiej masowy udział chłopów wyniósł komunistów do władzy hasłami – „ziemia chłopom”, „pokój masom”.
W samej historii Polskiego Stronnictwa Ludowego jest jeszcze wiele białych plam. Wciąż jeszcze jego działalność z lat 1945-47 nie jest w miarę wyczerpująco i obiektywnie opisana. Co istotne, uwagi te dotyczą także Zjednoczonego Stronnictwa Ludowego, zwłaszcza po 1956 r., w którym były podejmowane próby jego usamodzielnienia i ułożenia partnerskich stosunków z rządzącą PZPR. Także historia towarzysząca powstaniu współczesnego PSL kryje w sobie szereg nieznanych, bezstronnie wyjaśnionych inicjatyw i zdarzeń rodzących nieraz emocje i podziały. Może z punktu widzenia i wymogów rzeczywistości mało istotnych, ale rzutujących na wizerunek i potencjał politycznego ruchu ludowego i jego jedynego praktycznie przedstawiciela – Polskiego Stronnictwa Ludowego. No bo jak wytłumaczyć obecne położenie, znaczenie, społeczne poparcie i perspektywy rozwoju współczesnego PSL w świetle opinii Leszka Moczulskiego zawartej w głośnym opracowaniu „Rewolucja bez rewolucji”, sporządzonej przed trzydziestu laty i w trzydzieści lat po rozbiciu historycznego PSL Mikołajczyka. Czytamy tam, że „Powstały w grudniu 1978 r. Ośrodek Myśli Ludowej kontynuuje tradycje ruchu ludowego, zorganizowanego ongiś w Polskim Stronnictwie Ludowym – dziś tylko na emigracji. W okresie bezpośrednio powojennym PSL miało poparcie bezwzględnej większości społeczeństwa polskiego, a i dzisiaj może liczyć na wpływy społeczne zapewne wyższe od większości innych ugrupowań. Fizyczne i administracyjne rozgromienie PSL i „WICI” w latach 1947-49 nie przerwało całkowicie działalności środowisk ludowych. W latach sześćdziesiątych rozwijały one poważną działalność społeczną i organizatorską, broniąc spraw chłopa i wsi oraz w miarę możliwości starając się ograniczyć kolektywistyczne i antychłopskie zapędy mianowanych władz ZSL i ich zwierzchników z PZPR. Powszechnie odczuwany jest wysoki autorytet moralny nestorów ruchu ludowego w kraju, ostatniego żyjącego członka władz naczelnych PSL Stanisława Mierzwy i b. komendanta Batalionów Chłopskich Franciszka Kamińskiego. Obecnie ruch ludowy przejawia coraz silniej swoją aktywność w formowaniu Komitetów Chłopskich oraz odważnych poczynaniach seniorów ruchu ludowego.