Niewątpliwie najgoręcej dyskutowanym tematem w ostatnich tygodniach jest stan naszego państwa. Dobrze, że ma to miejsce w okresie przedwyborczym, kiedy w sposób naturalny wzrasta zainteresowanie tematyką społeczną. Opublikowanie długo oczekiwanego raportu zespołu badającego przyczyny katastrofy smoleńskiej sprawiło, że uwaga opinii publicznej skupiła się na sytuacji w armii, a zwłaszcza na 36 pułku specjalnym, odpowiedzialnym za przewóz najważniejszych osób w państwie. Osobiś
Chłód od Wschodu
Przez blisko dwadzieścia ostatnich lat państwo rosyjskie starało się udowadniać światu, że Związek Radziecki był źródłem ucisku wielu narodów, w tym także narodu rosyjskiego, który ze swojej natury szanuje i ceni takie wartości jak demokracja, działanie na rzecz wspólnoty międzynarodowej, oraz zasady pokojowego współistnienia. Istotnie w okresie prezydentury Borysa Jelcyna Rosja nie tylko mówiła o zmianach, ale także robiła znaczące gesty mające uwiarygodnić deklaracje nowych władz. Trudno było niedowierzać intencjom Borysa Jelcyna i ówczesnej władzy rosyjskiej przekazującej w latach 1992 i 1993 stronie polskiej dokumenty w sprawie zbrodni katyńskiej. To Borys Jelcyn wyprowadził wojska rosyjskie z Polski i Niemiec.
Te i inne realne dokonania ówczesnych władców Kremla świadczyły o chęci odwrócenia karty historii i próbie budowy nowego rosyjskiego państwa. Prezydent Jelcyn był jednak zbyt słabym przywódcą (m.in. z powodu problemów z alkoholem), aby przeprowadzić reformy nie tylko rosyjskiego państwa, ale także rosyjskiego społeczeństwa, którego niedojrzałość można było dostrzec w silnych ruchach populistycznych, postkomunistycznych i ogólnym chaosie parlamentarnym.
Wobec wzmagającej się nostalgii w społeczeństwie rosyjskim za imperialnymi czasami Związku Radzieckiego oczywistym było, że nadchodzi czas resentymentu, którego twarzą i wyrazicielem stał się Władimir Putin przejmując obowiązki prezydenta od Borysa Jelcyna w 1999 roku. Wraz z nim kierownictwo Federacji Rosyjskiej objęło stronnictwo tzw. „siłowików”, jak się nazywa część elit politycznych Moskwy powiązanych z byłym KGB. Nowy prezydent Rosji różnił się od swojego poprzednika nie tylko tym, że był o wiele młodszy i górował tężyzną fizyczną, ale przede wszystkim retoryką odwołującą się do imperialnych tradycji narodu.