Niewątpliwie najgoręcej dyskutowanym tematem w ostatnich tygodniach jest stan naszego państwa. Dobrze, że ma to miejsce w okresie przedwyborczym, kiedy w sposób naturalny wzrasta zainteresowanie tematyką społeczną. Opublikowanie długo oczekiwanego raportu zespołu badającego przyczyny katastrofy smoleńskiej sprawiło, że uwaga opinii publicznej skupiła się na sytuacji w armii, a zwłaszcza na 36 pułku specjalnym, odpowiedzialnym za przewóz najważniejszych osób w państwie. Osobiś
Media – plan minimum
Kryzys gospodarczy z jakim mamy obecnie do czynienia nie ominie z pewnością rynku mediów. W szczególny sposób może on zagrozić mediom publicznym. Finansowane są one z abonamentu i z reklam i oba te źródła finansowania są zagrożone. Ponadto wokół tych mediów utrzymuje się duże napięcie polityczne, co dodatkowo potęguje problemy ich funkcjonowania. Może to zachwiać całym ładem medialnym ustanowionym po 1989 roku. W tej sytuacji nieodzowna staje się interwencja ustawodawcy.
Ład medialny w polskim eterze reguluje ustawa z 29 XII 1992 roku z późniejszymi zmianami. Uchwalenie nowej ustawy powinno więc być poprzedzone analizą tak pozytywnych jak i negatywnych aspektów obowiązujących obecnie regulacji. Ustawodawca nie powinien kierować się potrzebą osiągania doraźnych, politycznych korzyści, lecz starać się otworzyć nowy rozdział ładu w eterze odpowiadający wyzwaniom ery cyfrowej. Co zatem jest trwałym osiągnięciem obecnie obowiązującego ładu medialnego?
Po pierwsze ukształtował się trwały, dualny, publiczno-prywatny model mediów elektronicznych, odpowiadający standardom obowiązującym w Unii Europejskiej.
Po drugie podział rynku medialnego w przeciwieństwie do wielu innych krajów nie doprowadził do marginalizacji mediów publicznych, co w przypadku telewizji oznacza zachowanie prawie połowę statystycznej widowni, a w przypadku radia ok. 1/3 audytorium.
Po trzecie decydującą rolę na rynku mediów elektronicznych odgrywają polskie podmioty prawne, co jest przypadkiem wyjątkowym w byłych krajach obozu komunistycznego.
Po czwarte media publiczne niezależnie od zmieniającej się sytuacji politycznej potrafiły zachować bezpośrednią niezależność od administracji rządowej.
Po piąte powstał rynek niezależnej produkcji telewizyjnej, bez którego niemożliwy jest prawdziwy pluralizm twórczości artystycznej.
Oprócz powyższych korzyści ujawniły się także ewidentne słabości nowego ładu. Najważniejsze z nich to postępująca w ślad za erozją ściągalności abonamentu nadmierna komercjalizacja telewizji publicznej, brak stabilizacji kadry kierowniczej mediów publicznych i obniżenie się poziomu dziennikarstwa radiowo-telewizyjnego oraz produkcji artystycznej zarówno w mediach prywatnych jak i publicznych. Do tego dodać należy opóźnienie w konwergencji mediów analogowych w media cyfrowe. Nowa ustawa powinna stworzyć zatem podstawy prawne umożliwiające rozwiązanie powyższych problemów, czym powinny być zainteresowane wszystkie ugrupowania parlamentarne.