Niewątpliwie najgoręcej dyskutowanym tematem w ostatnich tygodniach jest stan naszego państwa. Dobrze, że ma to miejsce w okresie przedwyborczym, kiedy w sposób naturalny wzrasta zainteresowanie tematyką społeczną. Opublikowanie długo oczekiwanego raportu zespołu badającego przyczyny katastrofy smoleńskiej sprawiło, że uwaga opinii publicznej skupiła się na sytuacji w armii, a zwłaszcza na 36 pułku specjalnym, odpowiedzialnym za przewóz najważniejszych osób w państwie. Osobiś
20 lat transformacji polskiego sektora bankowego
Próby, a nawet konkretne wysiłki reformy polskiego sektora bankowego w okresie po drugiej wojnie światowej były podejmowane wielokrotnie. Ich cele i rezultaty były zasadniczo odmienne, stosownie do systemu politycznego i gospodarczego. W pierwszym okresie, mam tu na myśli zwłaszcza koniec lat 40-tych ubiegłego wieku, rozpoczęto centralizację i koncentrację sektora bankowego, polegającą na przyjęciu i intensywnym wdrażaniu w naszym kraju systemu zwanego monobankiem. Jego istotą było skoncentrowanie pełnej obsługi praktycznie całej gospodarki w jednym banku, a mianowicie w Narodowym Banku Polskim, który bardzo szybko stał się nie tylko bankiem emisyjnym, ale także, a może nawet w szczególności, bankiem operacyjnym, ze wszystkimi tego konsekwencjami dla podstawowej funkcji banku centralnego jaką jest odpowiedzialność za jakość narodowego pieniądza oraz za politykę monetarną kraju. Przejął on bowiem klientów od likwidowanych banków, jak np. od Banku Gospodarstwa Krajowego (został on postawiony w stan likwidacji, w którym trwał aż do reaktywowania działalności w 1990 r.) oraz od Państwowego Banku Rolnego, którego działalność została zdecydowanie ograniczona, sprowadzona praktycznie do obsługi intensywnie tworzonych, uspołecznionych gospodarstw rolnych. Radykalnie ograniczono zakres działalności spółdzielczości bankowej, nie wspominając już o likwidacji banków z kapitałem prywatnym. Organizacja polskiego sektora bankowego została bezwzględnie podporządkowana nakazowo- rozdzielczemu systemowi zarządzania gospodarką, w którym rola pieniądza stała się drugorzędną, z fatalnymi tego, oczywiście ujemnymi następstwami dla efektywności podejmowanych nakładów oraz równowagi rynkowej.